­

Een dubbelinterview over verschillen in achtergrond en omgaan met sterven en nabestaan
Door Jan Booij en Ron Schumacher

DSC 0315 kopie

Residence Haganum ontvangt ons in één van de hotelkamers. Vier stoelen, één tafeltje met koffie en een kan water staan al klaar. Feruze Sarikas arriveert. En terwijl zij haar plaats in de kamer opzoekt, raakt in de gang één van de bewoners de weg naar zijn huis kwijt. Als we hem omdraaien weet hij het weer...ja natuurlijk, dáár moet hij naar binnen. Dan verraadt een bassige stem de aankomst van Johan Groen. Het vierde en laatste gesprek in de serie Doodgaan en Diversiteit kan beginnen.
Feruze is geboren en getogen in Rotterdam. Al tijdens haar studie Sociologie kwam zij in aanraking met het welzijnswerk en ging aan de slag bij Mooi Welzijn. Ze kwam er snel achter dat haar hart bij het sociaal werk, het sociaal domein lag. Daaropvolgend werd Feruze programmacoördinator bij ‘Haags Ontmoeten’. Dat is een voorziening voor ouderen met regieverlies en mantelzorgers in Den Haag. Binnen Haags Ontmoeten is er ook aandacht aan thema’s zoals rouw en verlies; het is en blijft een belangrijk onderdeel van het leven.
Johan heeft altijd in Den Haag gewoond. Hij noemt zich een product van de woonwijk. Johan is geboren in het Laakkwartier; zijn vader was timmerman en zijn moeder was verkoopster bij V&D. Een Nederlands Hervormd gezin met drie kinderen, waarvan Johan de jongste is. Johans moeder is 54 jaar voorzitter geweest van de Burenhulp. Vanuit het geloof was het haar opdracht om te zorgen voor oudere mensen: voor de hele gemeenschap erwtensoep maken en mensen bezoeken die het moeilijk hadden. Johan deed vaak met haar mee en zo heeft hij van jongs af veel met ouderen te maken gehad. Klik hier voor het hele interview. 

palliatieve zorg vrouw met honden large.e5df2c20Het kabinet is een campagne gestart om ongeneeslijke zieken en hun naasten te helpen om te praten over de dood. De campagne is gericht op het hebben van een goed gesprek over hoe mensen de laatste levensfase willen doormaken. Om zo'n gesprek te kunnen houden is de website www.overpalliatievezorg.nl gemaakt, met praktische tips. Het gaat dan bijvoorbeeld over hoe een wilsbeschikking kan worden geschreven of hoe er met familie over het levenseinde kan worden gepraat. Het is mooi te zien dat het thema waar Dood gewoon in Den Haag de afgelopen 7 jaar aan gewerkt heeft, nu ook nationaal opgepakt wordt. De ervaring van Dood gewoon in Den Haag leert dat de behoefte bij mensen om over dood en het naderende levenseinde met elkaar in gesprek te gaan heel groot is. Niet alleen rondom de praktische zaken maar juist ook over de betekenis van het leven dat geleefd is. Het optekenen van levensverhalen kan daarbij helpen. In het project Dood gewoon in Den Haag ligt het accent niet, zoals bij de landelijke campagne van het kabinet, op ongeneeslijk zieke mensen. Ook voor ouderen kan betekenisgeving belangrijk zijn en is het voor deze groep mensen zaak te voorkomen dat zij in eenzaamheid sterven. Dood gewoon in Den Haag heeft bovendien aandacht besteed aan de culturele diversiteit van het beleven van sterven en nabestaan in de stad Den Haag. In de stad Den Haag neemt het aantal ouderen toe en daarmee immers ook de diversiteit onder ouderen. Rond het thema van ‘de dood’ heeft het platform Dood gewoon in Den Haag bijgedragen aan de discussie over de superdiverse stad Den Haag.

Een dubbelinterview over verschillen in achtergrond en omgaan met sterven en nabestaan
Door Jan Booij en Ron Schumacher

DSC 0183 ES kopieHet decor is dit keer het kantoor van Elisabeth de Vries bij Huize Royal van de Saffiergroep in Den Haag. Voor de sfeer blijkt een meer zakelijke omgeving niet te deren. Al vooraf aan het interview zijn Elisabeth en haar gesprekspartner Sureyya Polat druk met elkaar in gesprek. De koffie dampt als het dubbelinterview start. Een gesprek van twee zorgprofessionals over hun achtergrond, de dood en hun werk.
Elisabeth is een echte Haagse. Oorspronkelijk opgeleid tot verpleegkundige en sinds een half jaar is zij werkzaam als strategisch beleidsadviseur bij Saffier. Hier voor werkte Elisabeth acht jaar als coördinator van Den Haag seniorvriendelijke stad bij de gemeente Den Haag. Daar heeft zij het initiatief genomen voor het oprichten van het Platform Dood gewoon in Den Haag. Sureyya Polat is 30 jaar. Ze is geboren in het Westeinde in Den Haag. Sureyya werkt bij HVP-zorg. HVP biedt zorg aan mensen die als ‘gastarbeider’ naar Nederland kwamen en nu ouder worden. Sureyya is de eerste Turks sprekende casemanager in Den Haag. Klik hier voor het hele interview.

boek‘Nadenken over de dood doe je pas als de dood nabij is,’ zo begon wethouder Kavita Pharbhudayal haar openingswoord op de slotmanifestatie "Dood gewoon het einde" op 29 november. ‘Gisteren was ik bij de crematie van mijn geliefde oma. Ze is 93 jaar geworden. Vandaag sta ik voor u in de bibliotheek. Het leven gaat door. De agenda is vol en de dood lijkt weer ver weg.’

De slotmanifestatie markeerde het einde van het Platform Dood gewoon in Den Haag. Maar was tevens het startschot voor het luider verder brengen van het gedachtengoed van het platform. Zowel in de vorm van deze laatste bijeenkomst als in het gepresenteerde boek "Dood gewoon het einde". Lees hier verder.

Gelukkig Nieuwjaar2Dood gewoon in Den Haag wenst iedereen een heel goed uiteinde en een voorspoedig 2019. Het platform Dood gewoon in Den Haag heeft zichzelf in het afgelopen jaar opgeheven maar de intenties van het platform blijven levend. Dat bleek ook tijdens de laatste manifestatie ‘Dood gewoon het einde?’ op 29 november, waarvan u spoedig een verslag op deze site kunt lezen. Want de website blijft in 2019 in de lucht. Blijf deze volgen want er komen nog enkele dubbelinterviews in de serie ‘Doodgaan en diversiteit’. En interessante ontwikkelingen die zich voordoen rond de thema’s sterven, nabestaan en zingeving zullen we hier vermelden.

Doodgewoon DenHaag afbeelding website 2018Het Platform Dood gewoon in Den Haag nodigt u van harte uit voor de manifestatie ‘Dood gewoon het einde?’ Een manifestatie over de zorg van en voor alle betrokkenen rond sterven en nabestaan. Met als gastheer Wout Huizing. De manifestatie vindt plaats op 29 november van 12.00 uur tot 17.00 uur in de Centrale Bibliotheek, Spui 68 in Den Haag. De zorg van en vooral ook de zorg voor mantelzorgers staat op deze manifestatie centraal. Iedereen die over dit thema wil leren en meepraten en/of ervaring heeft met zorgtaken in de laatste levensfase is welkom. Deskundige sprekers als Dierdre Beneken genaamd Kolmer, Freddy May, Clémence Ross- van Dorp en Erik Lemstra luisteren het programma op. Kees van der Zwaard zorgt voor een theatraal intermezzo. En ook dit jaar is er weer de uitreiking van de ‘Haagse Tien met een Griffel-award’ voor het best geschreven levensverhaal, gepresenteerd en met eigen werk geïllustreerd door Bart Chabot. Hier kunt u de uitnodiging downloaden. Meld u nu aan met de knop hiernaast op deze pagina: Aanmelden Dood gewoon het einde? Na aanmelding ontvangt het volledige programma.

Een dubbelinterview over  verschillen in achtergrond en omgaan met sterven en nabestaan.

Helene Melvin

Op de lange tafel staat de koffie al klaar. Helene Vooys en Melvin Chang schuiven aan in de grote leren stoelen. Er ontvouwt zich een rustig en openhartig gesprek over sterven en nabestaan. Met veel persoonlijke ervaringen en waardering over en weer.
Helene is 51 jaar en geboren in Katwijk aan Zee. “In een kerkelijk gezin mag je wel zeggen”, lacht ze. Haar vader ging elke zondag twee keer naar de kerk. Daar heeft Helene niet onder ‘geleden’. “Niet zoals Maarten ’t Hart heeft geleden onder het geloof… .” Ze kijkt er met een goed gevoel op terug. Helene studeerde rechten en specialiseerde zich in erfrecht en treedt nu op als nalatenschapsjurist. Melvin is geboren in Suriname, in Paramaribo. Zijn familie komt oorspronkelijk uit de stad Shenzhen in het zuiden van China. Op zijn 12de is hij naar Nederland gekomen. Hij is nu 55 jaar. In Amsterdam studeerde Melvin geneeskunde maar is niet afgestudeerd als arts. Na zijn studie besloot Melvin de horeca in te gaan; in de loop der jaren heeft hij verschillende Chinese restaurants gehad. Klik hier voor het hele interview. 

afbeelding CB doodgewoon defKent u iemand met een markant levensverhaal? Iemand die nu misschien in de laatste fase van zijn of haar leven is, met wie u in gesprek kunt gaan? Dan nodigt Platform Dood gewoon in Den Haag u uit dit verhaal op te schrijven en mee te doen aan de wedstrijd Haagse 10 met een griffel 2018. Inleveren kan tot maandag 5 november. Welke verhaal wil iemand nalaten? Hoe kijkt iemand terug op zijn of haar leven; op gebeurtenissen die daarin bepalend zijn geweest. Hoe kijkt hij of zij naar de dood? Platform Dood gewoon in Den Haag wil graag dat u die levensverhalen – van uw naasten, vrienden of bekenden – opschrijft. Verhalen waarin ‘biograaf’ en hoofdpersoon óók met elkaar reflecteren op de dood en de eigen sterfelijkheid. Dat is de insteek van deze verhalenwedstrijd. Hier meer informatie. 

­