­

Famadihana MadagascarDe enige zekerheid die je in het leven hebt, is dat je er uiteindelijk afscheid van moet nemen. Hoe je dat afscheid beleeft en aankleedt, hangt sterk samen met hoe je tegen de dood aankijkt. En dat is overal ter wereld weer anders. Een rondreis langs vijf verschillende culturen.

Ik geloof niet in een leven na de dood. Echt bang ben ik er gelukkig niet voor. Voor mij is de dood een heel goede reden om vooral te genieten van de tijd die ik hier op aarde heb. En als het dan zover is, hoop ik terug te kijken zonder spijt. Of ik begraven of gecremeerd wil worden, ben ik nog niet uit. Wel weet ik welk nummer gedraaid moeten worden: Another angel van Lizz Wright. Klik hier voor het hele artikel.

Sterven kun je niet alleenWe schrijven 1977. Het Werkteater speelt in ziekenhuizen, verpleeghuizen en bij opleidingen van artsen en verpleegkundigen het stuk 'Sterven kun je niet alleen'. Het Werkteater, dat in de jaren zeventig bekend stond om haar maatschappijkritische kunst, stelt de wijze waarop met ernstig zieke mensen wordt omgegaan aan de orde. Na de voorstelling is er discussie met het publiek over de herkenbaarheid van de uitgebeelde situaties. Mensen delen hun persoonlijke ervaringen met de acteurs, over hun ziek zijn en over het sterfbed van hun naasten.

Klik op de afbeelding voor een prachtige terugblik van 40 jaar in de tijd. En ontdek hoe actueel de toen aangekaarte problematiek nog altijd is.

everybody diesOp deze site gaat het vooral over de keuzes die je maakt rond sterven en dood gaan. Maar in het leven er aan vooraf maken we ook keuzes. In de film 'Everybody dies, but not everybody lives' een pleidooi om keuzes in het leven te maken die voldoening geven als de dood nadert. Dat we een keer dood gaan is duidelijk. Maar hebben we dan ook geleefd? Hebben we gedaan wat we wilden doen? Laten we het leven niet risico- en geruisloos passeren. Mensen hebben op hun sterfbed vooral spijt van de dingen die ze niet deden. Want waarom bestaan we eigenlijk? "Het leven is niet bedoeld om alleen maar te werken, op het weekend te wachten en de huur te betalen." "Mensen hebben geen dromen; dromen kiezen mensen. Dus de vraag is: heb je de moed om de droom waar te maken die jou uitzocht?" Klik op de afbeelding om de film te bekijken.

20150128 123449 leven na verlies klei kopie 2De aanslag op vliegtoestel MH 17 juli 2014, de vuurwerkramp in Enschede, de moord op Pim Fortuyn, 11 september 2001…gebeurtenissen die de Nederlandse samenleving schokten.
De dood kreeg in het openbaar een gezicht door de voornoemde rampen. Maar zeker ook door het overlijden van leden van het koninklijk huis in de afgelopen jaren en van bekende Nederlanders zoals Johan Cruijf.

Steeds meer uiten mensen spontaan in het openbaar hun verdriet. Na iedere ramp of geweldsincident, ongeluk of bij het sterfhuis van bekende Nederlanders worden kaarsen aangestoken, bloemen gelegd of stille tochten gehouden. Vragen als ‘Is er leven na de dood?’ en ‘Waar haal ik de kracht vandaan om verder te gaan?’ spelen dan op.

Op zondag 2 oktober houdt professor Dr. Manu Keirse onder de titel ‘Leven na verlies, hoe kan je mensen daarbij helpen?’ een lezing over rouwverwerking in het Rouwcentrum Monuta-Innemee te Den Haag. Zie hier voor de uitnodiging en nadere informatie.

Flyer A5 kopie12 oktober opent de Haagse Hogeschool haar deuren voor het Symposium Haagse Waardigheid van het Platform Dood Gewoon in Den Haag. Voor iedereen die geinteresseerd is in omzien naar de ander, leven met sterven, levensverhalen, gesprekken aan het eind van het leven en nabestaan. Met bijdragen van Carlo Leget, Ruard Ganzevoort, Thijs Tromp, GetOud en de prijsuitreiking van de 'Haagse 10 met een griffel' voor het beste levensverhaal. Ook is er de presentatie van het boek waarin 4 jaar werken aan het doorbreken van het taboe rond sterven, dood gaan en dood zijn, is opgetekend.

Zet alvast in uw agenda: woensdag 12 oktober van 12.30 uur tot 17.00 uur. Deelname aan het symposium is gratis. Na de zomer zal het programma verder ingevuld zijn. Kom regelmatig terug op deze site voor de actuele stand van zaken. Klik op de afbeelding voor de hele vooraankondiging van het Symposium Haagse Waardigheid. 

Fotolia 36072227 Mbis 1024x929'Je kunt niet anders dan het sterven benoemen'

Een zorgdossier, checklist en evaluatie-instrument zijn de onderdelen van het Zorgpad Stervensfase. Zorggroep Maas & Waal deed een pilot die zo goed uitpakte dat het Zorgpad Stervensfase inmiddels in de gehele organisatie wordt gebruikt. 'Het zorgpad vergemakkelijkt de onderlinge communicatie en bevordert gestructureerd werken' zegt projectleider Anne Brekelmans. 'Omdat je het sterven benoemt, weet iedereen waar hij aan toe is.' Klik hier voor het vervolg.

Schermafdruk 2016 05 07 09.25.50Op woensdag 12 mei opent de tentoonstelling Once in a Lifetime die het Humanistisch Verbond samen met de Oude Kerk in Amsterdam en curator Nina Folkersma heeft gemaakt. Once in a lifetime is een hedendaagse beeldende kunsttentoonstelling over leven en vergankelijkheid. Acht kunstenaars tonen hun werk, vier van hen maakten speciaal voor Once in a Lifetime nieuw werk. Het is de eerste keer, sinds de oprichting van het Humanistisch Verbond 70 jaar geleden, dat we een tentoonstelling maken. Een goede omgang met leven en dood is een belangrijke levensbeschouwelijke opdracht. Dat het leven eindig is, is niet gemakkelijk, maar tegelijkertijd ook een voorrecht. Als je eeuwig zou leven zou het leven immers zijn waarde verliezen. De kunst is niet om de tijd die je rest vast te houden, noch om er een speelbal van te worden, maar om er op een eigen, zinvolle manier mee om te gaan. Op 11 mei, de geboortedag van Jaap van Praag, is de officiële opening, waar Boris van der Ham spreekt. Hij zegt: “Ik vermoed dat het me moeite gaat kosten om het leven los te laten. Ik vind het gewoon te leuk en wil erbij zijn.”

Uiteraard bent u van harte welkom de tentoonstelling bezoeken. Kijk voor meer informatie over de tentoonstelling en het verdiepende publieksprogramma op www.onceinalifetime.nl

Schermafdruk 2016 05 05 21.25.23Dit intieme en humoristische portret met Ricardo Darín (El secreto de sus ojos) en Javier Cámara (Sex and Lucia, Hable con ella) in de hoofdrol, vertelt het verhaal van een vriendschap tussen twee verschillende karakters en de moed die nodig is om de dood te accepteren. Julián is een acteur en levensgenieter die de vijftig is gepasseerd. Hij is terminaal ziek en accepteert dat sterven deel uitmaakt van het leven. Daarom organiseert hij zijn laatste afscheid. Zijn jeugdvriend Tomás komt hem uit Canada bezoeken, ze hebben elkaar in jaren niet gezien. Samen zullen ze vier onvergetelijke dagen beleven, waarin ze diverse steden aandoen. Ondertussen proberen ze een oplossing te vinden voor de grootste zorg waar Julián mee worstelt: een nieuw thuis vinden voor Truman, zijn hond. Truman werd bekroond met vijf Goya awards, onder andere voor Beste Film en Beste Regisseur.

­